تصویری از وضعیت روحی ناآرام یک دختر که میان مرگ و زندگی در نوسان است.

در صحنه پایانی اثر قبلی‌ام، «یک روز ساکت»، دختری با دوربین ۸ میلی‌متری روی پل راه‌آهن از خودش فیلم می‌گرفت. اگرچه فیلم آن حادثه را نشان نمی‌دهد، اما او بعداً در تلاش برای خودکشی از پل پایین پرید. دو دختر شاهد تلاش او برای خودکشی بودند و من در این فیلم سعی دارم وضعیت درهم‌شکسته روان آن‌ها را به تصویر بکشم. در این اثر، تصاویر مختلفی در نتیجه تعامل حرفه‌ای من با تعدادی از جوانان مبتلا به بیماری‌های روانی و وضعیت روحی ناپایداری که خودم در روزهای اخیر تجربه کرده‌ام، شکل گرفته است. - تاکاشی ایتو

بی‌مقدمه، تصویر دختری که دیوانه‌وار چوب بیسبال را در هوا می‌چرخاند به ذهنم خطور می‌کند. چنین سرعتی مرا به یاد ریتم آثار قبلی فیلم‌ساز می‌اندازد. یا شاید این نمادی از جنون نوجوانی است؟ مراسمی برای احضار موجودی افسانه‌ای؟ - تاکاشی ناکاجیما

اثری تولید شده برای نمایشگاه موریمورا یاسوماسا در موزه هنر یوکوهاما (۶ آوریل تا ژوئن ۱۹۹۶). این فیلم در تئاتری به سبک قدیمی که در فضای نمایشگاه ساخته شده بود به نمایش درآمد و شامل عکس‌هایی از موریمورا در نقش بازیگران زن مشهور خارجی و ژاپنی بود.

این فیلمی درباره یک مرد بدون چهره است. مردی معلول که دست و پایش با طناب بسته شده و در اتاقی سفید، حتی بدون لرزشی، بی‌حرکت مانده است. مجموعه‌ای از صحنه‌های غیرمعمول در این اتاق، آنچه را که میان خاطرات، کابوس‌ها و تصاویر خشونت‌آمیز نهفته است، بیان می‌کند.

«مدت‌ها پیش، اغلب خوابِ مناظر غریب و عرفانی‌ای را می‌دیدم که در زیر نور ماه ظاهر می‌شوند. مناظر غیرمنطقی و فضاهایی پر از لذت‌های وصف‌ناپذیر؛ مانند شیئی سیاه که به آرامی می‌چرخد و بر فراز ابرهای پراکنده در آسمان شب پرواز می‌کند، در حالی که توده‌های ابر با نور ماه روشن شده‌اند.» - تاکاشی ایتو

«ریوتا ۵ ساله است. با وجود اینکه او پسر من است، گاهی از خود می‌پرسم این انسان کوچک برای من چیست. اگرچه شادی‌ها و غم‌هایش را می‌بینم و گرمای بدنش را وقتی در آغوشش می‌گیرم روی پوستم حس می‌کنم، اما لحظاتی هست که احساساتم نسبت به او مبهم و تهی می‌شود.» - تاکاشی ایتو

«در اوایل بعدازظهر، مادری که فرزندش را در آغوش دارد در پارک یک پروژه مسکونی بی‌حرکت ایستاده است؛ منظره‌ای که نماد زیبایی و عشق است. با این حال، آن‌ها صورت ندارند. دوربین با اصرار به نقطه‌ای که آن‌ها از آن ناپدید شده‌اند خیره می‌شود، گویی به دنبال چیزی می‌گردد. اثری که از جست‌وجو برای درک رابطه میان خانواده و خویشتن آغاز شد.» - تاکاشی ایتو

روایتی سینمایی از شهری که تمام زیبایی‌های ظاهری‌اش پوسیده است. برای یافتن تصاویری از مرگ، مانند مناظری از شهر که مردم از آن ناپدید شده‌اند و ساختمان‌هایی که تزییناتشان کنده شده و اجزای داخلی‌شان بیرون زده است، تمام توکیو را پیاده گشتم و عکس گرفتم و سپس به آن‌ها جان بخشیدم. (ت. ا.)

«نسخه تکامل‌یافته و کامل‌تر یک آگهی ۱۵ ثانیه‌ای برای یک شرکت طراحی داخلی که روی آن کار کرده بودم. این فیلم حرکات شدید رفت‌وبرگشتی و نیم‌چرخشی یک انبار آجری غول‌پیکر را در قاب یک عکسِ در دست، بارها و بارها تکرار می‌کند. می‌خواستم ضمن ایجاد حسی پویا از عمق در قاب عکس، بر ماهیت تختِ خودِ عکس تأکید کنم.» - تاکاشی ایتو

«با این اثر، ایده‌ای را که هنگام ساخت فیلم «شبح» داشتم بسط دادم؛ ایده جدا کردن پوست از اشیاء مختلف اتاق، معلق کردن پوست‌ها در میان هوا و سپس چسباندن آن‌ها روی اشیاء دیگر. این فیلم نیز کاملاً به صورت فریم‌به‌فریم با نوردهی طولانی فیلم‌برداری شده است. در کنار عنوان فیلم، معنای آن «گویی برای همیشه انجام دادن» است.» - تاکاشی ایتو

نورهای تسخیرکننده و فضاهای جن‌زده، حرکات ماورایی و زمان انتزاعی. روحی از یک مجتمع آپارتمانی بازدید می‌کند.

«فیلم‌برداری از ورودی خوابگاه شرکتی که فیلم‌ساز در آن زندگی می‌کرد. او با تمرکز فیلم بر یک ستون، فضاهای چپ و راست را کج و معوج می‌کند و فضایی ناپایدار شبیه به نقاشی‌های آنامورفوس پدید می‌آورد. این فیلم که مانند «فضایی» و «جعبه» با تعداد زیادی عکس ساخته شده، با حرکتی تند به پایان می‌رسد، اما با این حال اثری شاعرانه است.» - تاکاشی ناکاجیما

صورت زنی که پشت جفتی دست ناپدید و دوباره ظاهر می‌شود. نورهای چشمک‌زن. ساختمانی خالی پر از راهروهای تاریک. طرح‌هایی که با نور و فیلم‌برداری با نوردهی طولانی در هوا ترسیم شده‌اند.

«من عکس‌های منظره را روی وجوه یک مکعب چسباندم و به صورت فریم‌به‌فریم از آن‌ها فیلم‌برداری کردم. به نظر می‌رسد که جعبه مدام در حال چرخش است، اما در حقیقت تنها ۹۰ درجه می‌چرخد. ترفند ایجاد این حس اساساً همان روشی است که در فیلم «فضایی» به کار رفت. هدف من برهم زدن آگاهی ما از فضا در حرکت از سه بُعد به سطح و بازگشت دوباره بود.» تاکاشی ایتو

ایتو یکی از فیلم‌سازان تجربی پیشرو در ژاپن است. او در سال ۱۹۸۳ از بخش هنر و فناوری مؤسسه طراحی کیوشو فارغ‌التحصیل شد و در دوران تحصیل، با فیلم «فضایی» در سال ۱۹۸۱ کار خود را آغاز کرد (ایناگاکی که جلوه‌های صوتی فیلم را ساخته نیز فیلم‌ساز و هم‌کلاسی او در مؤسسه بود). او هنرمندی بود که خیلی زود به استادی رسید.

«فیلم‌های او مانند ترن هوایی هستند. شیوه او در به آشوب کشیدن عملِ دیدن، حمله‌ای به چشم‌ها در کارکرد جسمانی‌شان است و حمله به چشم‌ها یعنی انتخاب خودِ بدن به عنوان حریف. این فیلم تنها با فیلم‌برداری از یک سالن ورزشی امن و آرام در تاریکی، باعث می‌شود عرق سرد بر تنتان بنشیند.» (کوهارو کیساراگی)